Golf en de ‘cognitieve dissonantiereductie’

Vijf jaar grote baan en weer een update van een gretige golfer
De opmerkingen blijven komen: ‘Zij woont hier’, ‘Staat je bed hier?’, ‘Jij traint wel erg veel’ en ‘Heb jij nog les nodig?’ En als ik win: ‘Jij oefent ook vaak. Straks word je nog single handicapper!’

Inmiddels beschouw ik deze opmerkingen, na enige tijd, als een compliment. Ja, inderdaad, sinds mijn pensioen heb ik er een inspirerende hobby bij gekregen. Als ‘buitenspeelmens’ past golf mij als een jas. Ik verdedig me niet meer en leg niets meer uit. Ik ben er gewoon, als EO-meisje. Een geuzennaam die Marijke Barnstijn mij heeft gegeven. EO staat voor ‘altijd blij in en om de baan’.

Ik ervaar steeds sterker dat je golfspel zich met pieken en dalen ontwikkelt. Na de competitie in mei heeft mijn spel zich verder ontwikkeld. Tegelijkertijd is mijn handicap met twee punten gestegen naar 18,5. Het echt eigen maken van wat je nieuw leert, kost nu eenmaal tijd. Met mijn 72 jaar voel ik wel dat de tijd wat dringt. Toch is het de kunst om vol te houden, door te zetten en geduld te hebben.

Een inzicht dat mij, en misschien ook anderen, kan helpen, is de theorie van de ‘cognitieve dissonantiereductie’. Deze theorie komt uit de psychologie en helpt ons ook in het dagelijks leven. Vaak passen we haar onbewust toe. Soms doen we dat bewust. Het helpt ons om ongemakkelijke gevoelens of schuldgevoelens te verminderen.

Een voorbeeld. Je koopt een golfjack dat eigenlijk niet nodig is en ook net even te duur: 200 euro. Dat kan toch eigenlijk niet? Vervolgens praat je die aankoop voor jezelf goed. Als het waait, wil ik toch iets warms aan. En het staat ook nog eens goed bij die broek die ik al had. Zo praat je je eigen aankoop goed en verminder je het schuldgevoel. Dat helpt om met alledaagse dingen wat luchtiger om te gaan.

Ook tijdens het golfen krijgen we volop te maken met dissonanten. Een shank, een getopte bal, een ingeplugde bal in de bunker, de wind die je bal meeneemt, zompige grond waarbij de modderspetters je om de oren vliegen, greenkeepers met maaiers voor je neus en kakelende flightgenoten.

Onze eerste neiging is vaak om de schuld bij de omstandigheden of bij een ander te leggen. ‘Wie heeft hier niet geharkt?’, ‘Die wind ook!’, ‘De greenkeeper stond in beeld’ of ‘Ik keek toch echt naar de bal’.

Zo praten we onze fouten goed en wijzen we naar iets of iemand anders. Maar helaas: alle fouten in golf zijn van mij. Een wijze les voor mezelf en misschien ook voor anderen. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen fouten, lach er wat vaker om en lig je in de ellende? Los het op. ‘Figure it out!’

Je herstelvermogen en je vermogen om oplossingen te vinden, samen met je eigen humeur, bepalen mede of je groeit als golfer. Een paar lessen nemen helpt trouwens ook!

Dus probeer eens, als leren je lief is, een maand lang in de baan juist een tikkeltje minder aan cognitieve dissonantiereductie te doen. Je wordt blijer van alles wat wél lukt.

Waar sta ik nu, na vijf jaar grote baan?
Ik voel me inmiddels helemaal thuis op de club. Na vier jaar op donderdag competitie te hebben gespeeld, ga ik dat komend jaar op zondag doen. Weer een nieuwe uitdaging!

Met een winterhandicap van 17,8 sluit ik 2026 af. Dank aan iedereen: spelers, pro’s, medewerkers achter de bar, Ingrid en de receptie. Samen hebben jullie er weer een mooi jaar van gemaakt.

Leren blijft me lief en golf is voor mij een onuitputtelijke bron van leren.

Tot volgend jaar!

Els Markink
November 2026