Vorige keer meldde ik dat de futen-jongen nog steeds bedelden bij de ouders om voedsel. Hierbij het bewijs. Regelmatig duiken de ouders een visje op – spierinkje? – en geven dat aan de jongen die op sprintsnelheid op het ‘eten!’ signaal afkomen.
Maar zo nu en dan worden ze getrakteerd op een heuse rivierkreeft, die ongekookt en levend naar binnen wordt gewerkt. Net als eerder de meerkoet, dragen de futen zo bij aan de bestrijding van deze schadelijke rivierkreeften. Maar of ze het tempo van voortplanting werkelijk bijhouden, betwijfel ik.
Andere vogels loeren weer op kleine landdieren, denk aan muis, kikker, jonge vogeltjes, soms zelfs kuikens. Ik heb ooit een reiger een jonge kokmeeuw zien verorberen. Als jong beestje kun je maar beter in dekking gaan als je deze ogen ziet loeren; de snavel is nog bebloed van een vorig maaltje.
Ik ben nog foto’s schuldig die ik ontving, de eerste van een ringslang die de receptie bezocht, de ander van een ringslang in een bunker:
Nogmaals, al ziet de ringslang er soms dreigend uit, hij kan geen kwaad, en hoort door ons beschermd te worden. Met rust laten dus. Adders zien er echt anders uit, ook wel eens grijs, maar meestal meer bruin, met een zig-zag lijn over de rug, terwijl de ringslang een soort arcering op de zijden heeft. Adders komen voor in de hoge zandgronden (NB niet in de duinen) van oost Nederland, de Veluwe en verder weg. Bij ons komen ze niet voor (NB geen garantie…).
Bij goed eten hoort ook de productie van faeces. Deze keurige drollen lijken niet van een vos; die hebben vaak een gedraaide punt aan één kant. Helaas is er op de Poepkaart van Jasper de Ruyter (zie https://www.rootsmagazine.nl/nieuws/van-wie-is-die-poep/) geen gelijkend uitwerpsel te vinden. Is het dan toch van een hond…? Gaarne tips als iemand deze productie herkent.
Snoezig, worden ze vaak genoemd, jonge kuikens van eenden en ganzen. Terwijl de ouders, in dit geval de Nijlgans, niet altijd plezierige gasten zijn. De nijlgans is een ‘invasieve exoot’, een soort die van elders is gekomen en zich hier heeft gevestigd, maar daarbij vaak inheemse soorten verdringt. De Nijlgans is hier ‘pas’ een 40-tal jaar, maar is zeer succesvol: meestal 2 nesten per jaar, met vaak meer dan 5 kuikens. Trekken, weggaan doen ze niet, het zijn standvogels.
Ze eten gras, en produceren veel poep. En zijn tamelijk territoriaal en agressief. Ben benieuwd welke regel geldt als je bal tussen de Nijlganskuikens eindigt…
Ten slotte, een fouragerende , ja wat…? Herkent iemand deze vogel? Druk aan het werk bij de waterkant van hole 18. Ik hoor het graag.
Dop Bär
