Iedereen zal wel eens een bal in het water slaan. Ook nu het meeste water op de baan heel laag staat – er zijn zelfs ‘stranden’ ontstaan b.v. langs hole 18, en de rietkragen laten hun wortels zien – de droogte is nu eenmaal een gegeven van dit moment. Voorziet het reglement in slaan vanaf een strandje? Maar regels zijn niet mijn specialiteit.
Amelisweerd beach
Wel is er goed nieuws vanuit de greenkeeping. Het water van de verschillende plassen en sloten op de baan is vaak niet (meer) verbonden, door dichtgeslibde doorlaten bv, en daardoor veranderen sommige slootjes en meren in stilstaand en ‘vies’ water: geen stroming, geen verversing, geen zuurstof, te veel riet, algengroei, etc.
Dat is niet alleen onaantrekkelijk om te zien, het is ook niet goed voor de status van onze sloten, zuurstof te kort kan veel ongewenste gevolgen hebben. Een eerste ingreep is al vermeld, de verhuizing van een grote karper naar de grote vijver. Daar zijn meer vissen uitgezet, naast de graskarper, die de begroeiing van de kanten beter bijhouden. Siberische steur en koikarpers zijn ook aan het grote meer als bewoners toegevoegd. Hopelijk helpen ze ook de ongewenste kreeften tegen te gaan.
Er zal in de naaste toekomst flink aan de doorstroming gewerkt worden. De kanten worden aangepakt, veel riet zal verwijderd worden, rekening houdend met de wensen van de vogels die het riet graag hebben voor hun nesten en met het aanzien van de holes. Nogal wat slootjes zijn helemaal ‘verriet’. Zo mogelijk worden doorlaten doorgankelijk gemaakt. Veel werk, ook specialistisch werk. Onze greenkeepers zijn van alle markten thuis.
De hoofdgreenkeeper heeft besloten pas na half augustus deze klus aan te pakken, als de meeste, zo niet alle trekvogels zijn dan weg naar Portugal en Noord Afrika. Als er weer water stroomt tussen de sloten en meertjes, zijn de baan en de vogelstand daar mee gebaat. De baan gaat er verzorgder uitzien, en wordt hoogstwaarschijnlijk gezonder door een goede doostroming.
Dat alles over de natte kant van de baan. Dan de dieren. Verkeer aan de boskant, langs de spoorlijn, laat zien dat de jongen van dit jaar er goed uitgekomen zijn. De jonge vossen zijn al zonder ouders te zien, ze worden meestal in maart-april geboren, en zijn al ruim pubers.
De jonge reeën, vaak met mammie op stap, vertonen zich ook al alleen, en ook samen. Pappie heeft zijn plicht gedaan, en loopt meestal alleen, ’s nachts.
Dan, voor het eerst waargenomen: de schuwe boommarter heeft jongen. De marters paren in de zomer, maar het vrouwtje bewaart de bevruchte embryo’s in de herfst en winter, tot eind maart-begin mei. Pas dan komen ze tot ontwikkeling.
Voor het eerst waren een ouder (staart rechts) samen met 2 jongen te zien, rennend door de bosstrook.
Gelukkig zijn er ook nog steeds, naast het uitbundige geel en wit, mooie bloemen te zien die nu eens niet geel of wit zijn, maar zoals cichorei, met een delicate lila blos, en prachtige meeldraden en stamper.
Goed nieuws op het front van de vogels, met name de valk. Tot enige jaren geleden hadden we op het terrein een paartje, waarvan mammie vaak in de top van de bomen tussen greens 2 en 18 zat, terwijl pappie valk op jacht was:
Wij zijn van plan een valkenkast te plaatsen ergens op de baan. Na zorgvuldig zoeken en literatuur raadplegen, hebben Sander – nieuw lid van de BaCo en deskundig in het plaatsen van objecten in Neerlands bodem – en ik een paar plaatsen uitgeprobeerd, en mede op advies van Lawrence, de hoofd greenkeeper, is uiteindelijk gekozen voor een plaats op hole 12. De valk woont op grote hoogte en heeft graag vrij uitzicht; goed om muizen te spotten, en voor start en landing. Bovendien garandeert de noord-oost richting geen felle zon, en geen ZW storm en regen in de huiskamer. De paal is een flinke, ca 5 meter hoog, en moet dan ook professioneel geplaatst worden onder toezicht van Lawrence. De paal is niet hinderlijk zichtbaar van de afslagen. De valk zal zich niet veel van ons aantrekken, al is de kans dat hij of zij wat geprikkeld is als er jongen zijn, hopelijk in de toekomst. Wij zullen dat in de gaten houden. Eerst maar eens zien of er bewoners zich melden. Hun kuikentijd is net voorbij, de 2026 jongen zijn uitgevlogen en een gezonde valk denkt aan zijn toekomst.
Een merkwaardig verschijnsel troffen Sander en ik aan op zoek naar een geschikte plaats voor een uilenboom, waarin we een nestkast willen plaatsen om een bosuil te lokken naar onze bemuisde fairways. De boom van keuze staat bezijden hole 4, op een plekje waar de gemiddelde golfer niet vaak hoeft te komen. Maar daar was wel activiteit te zien van, ja, van wat. Om een aantal bomen was een soort net. gespannen, als een sok om de boom. Wie het weet mag het zeggen.
Tot zo ver de laatste nieuwtjes. Graag een diagnose van bovenstaand fenomeen.
Dop Bär
