Even niet op Amelisweerd

Tja griep, niks aan te doen. En dat na een vaccinatie. Gelukkig zien ‘onze’ dieren er goed uit, hard op weg naar de periode waarin ze hun lentekriebels volop kunnen uitleven. Het toeval wil dat een jonge reebok even vlak voor de camera zich liet zien, als poseerde hij voor het blad ‘Reeboy’. In goede conditie, zijn gewei al flink verder uitgelopen, en vol energie.

Een prachtig dier. Maar dat komt niet vanzelf, het vraagt aandacht en onderhoud.

En waarschijnlijk jeukt zo’n groeiend gewei…

Dit is wel een staaltje antropomorfisme, het toekennen van menselijke eigenschappen en emoties aan dieren. Mag eigenlijk niet, maar is zeer verleidelijk. Laat het maar aan de reeën over om het gedrag van hun soortgenoten te interpreteren.

Al lang niet over vogels gesproken. Ze zijn er wel, maar nogal bescheiden. Hieronder een ’doodgewone’ spreeuw, zwarte vogel met stippen, dacht u? Niet in winter, een en al kleur, bijna onherkenbaar:

OP 6 januari werd de hole 6 wilg nog gefotografeerd door de NGF, voor een folder als kenmerkende boom op onze baan. De wilg die al jaren op sterven na dood is, maar toch elk voorjaar weer uitgroeit, een symbool van hoop en leven. Het mocht niet zo zijn, hij is ruw gesnoeid.

Voor:                                                Na:

De wilg zal laten zien dat de natuur overwint, door wederom terug te groeien uit hopeloze positie.

Ten slotte, nog een beeld van een van de vosjes, die een extra dikke vacht hebben ontwikkeld.

Oh, nog een vogel, die de kou trotseert:     

Dop Bär