Terug op Amelisweerd

Onze vaste gasten zijn weer terug van wintersportvakantie elders. Als je goede oren hebt hoor je al heel veel soorten, zelfs de zwartkop was al te horen (niet te zien). Dat belooft wat voor de warmere en langere dagen. Met veel genoegen zag ik een trouwe bezoeker, de chef emelten zoeker, de scholekster. Al weer met zijn tweeën telkens te zien. Schitterende vogel, prachtig kenmerkend geluid.

Een nog grotere maat, de ooievaar is er ook weer. Hij bouwt zijn nest aan de overkant van de Koningsweg, en heeft takjes nodig, en later ook lekker zacht nestmateriaal. De takjes haalt hij graag op hole 9:

Later, als de fundamenten van het nest liggen, komt ie terug voor de bedding, en tot plezier van de baancommissie haalt hij dat uit de randen van de bunkers: makkelijk, dood gras, op snavelhoogte, als ten minste de greenkeepers even willen wachten met onderhoud. Een prachtige vogel, ook in de lucht:

Ook kleiner volk is druk bezig, vogeltjes die eigenlijk nooit weg zijn, maar zo klein en bescheiden dat je ze vaak niet goed ziet. Daarom maar eens portret van een pimpelmees.

De wild camera’s laten ook allerlei activiteiten zien. De reeën lopen op en neer langs de kanten van h14 en h6, en laten zich ook, bij een vroeg bezoek, door de baan zien. De bokken hebben al fraaie geweien, de geiten grazen in groepjes. Sommige bokken lijken hun ‘fluweel’ van het gewei verloren te hebben. Dat zou wijzen op de naderende bronst. De bronst valt in juli en augustus.

De voortplanting van reeën is nogal ingewikkeld, er is sprake van een uitgestelde zwangerschap bij de geiten na de paring. Het embryo gaat in ‘kiemrust’, en pas vanaf december ontwikkelen de embryo’s zich. Eén tot 3 kalfjes worden dan in mei/juni geboren. Dat zou dus over enige maanden zijn, van de paring van vorig jaar.

Ook vossen werpen 1x per jaar, maar hun paartijd of ranstijd valt in december tot februari. Dat wil zeggen dat er waarschijnlijk zwangere vossenvrouwtjes rondlopen. De rekel, het mannetje, blijft vaak in de buurt van het vrouwtje om te voorkomen dat ‘zijn‘ vrouwtje nog eens gedekt wordt. De draagtijd is gemiddeld 53 dagen, ruim 7 weken, en eind maart-begin april mogen we de eerste jongen verwachten, die na geboorte nog enige tijd in het hol blijven.

Vorig jaar hadden we geluk bij de vossen, die hun jongen uitlieten en voedden voor een der camera’s. We hopen er dit jaar weer van mee te genieten.

Ook de hazen zijn op pad. We kennen hun adres niet, maar ook zij maken gebruik van de wild route, het hazenpad. Hun paartijd heet ook wel rammeltijd, het mannetje is de ‘rammelaar’. Zij knokken onderling flink, met boksen, om de moeren. De piektijd is nu bijna voorbij, februari/maart.

Ze laten zich meer zien dan vorige jaren, in de stralen van de vroege ochtendzon.

Ten slotte, er wordt vaak gemeld dat een mandarijneend zich op het terrein bevindt. Dat was al wel bekend, maar nieuw is dat hij/zij in een driehoeksrelatie bevindt met 2 ‘gewone’ eenden, een vrouwtje (ook wel een ‘hen’) en een mannetje, een woerd. Ze worden vaak samen gezien. Ik zag ze nog  vorige week in de sloot rechts van de fairway h12. Moeilijk te zien door het vele riet, maar ze waren gedrieën. Is dit een 3-partner ship? Gaan we nakomelingen krijgen met een mandarijne-wilde eend uiterlijk? Even voor de herkenning, hieronder een mandarijn eend, een soort carnavalsontwerp of Italiaans design:

En zo was ie te zien in het kielzog van het wilde eend echtpaar:

Intussen, elders op het terrein, in de grote vijver, waren 2 woerden duidelijk verliefd, en zwommen rondjes met elkaar, met hun fraaie glans:

Kortom, we mogen weer golfen, en de levende have leeft zijn eigen leven. Hopelijk wordt het weer zo’n vogelrijk jaar als vorig jaar. Eerst, begin april, het afbreken en weer opbouwen van de broeihoop, in de hoop op ringslang eieren, ten bewijze van de geboorte van jonge ringslangetjes.

Dop Bär