Weer op Amelisweerd

Terug van vakantie weer eens rondgelopen op Amelisweerd. Vogels, zwartkop, tuinfluiter, karekiet, waren goed te horen, niet te zien. Een enkele kleine karekiet vloog even op, maar snel weer terug naar zijn nest, diep in het riet, centimeters boven het wateroppervlak. Om te laten zien dat het niet altijd lukt een goede portretfoto te maken, deze karekiet (of rietzanger…) in de vlucht.

Karekieten vertrekken laat naar warmer oorden, vaak pas in augustus, en de kans dat bewoonde nesten verwoest worden door het maaien, klepelen, van de rietkragen is helaas reëel. Ik vrees dat er een aantal gesneuveld is bij het recente onderhoud, ook al wordt er rekening gehouden met de meest kwetsbare plekken.

Iemand die wel aanwezig was de afgelopen weken, en die een bijzonder goed oog heeft voor onze vaste bewoners, vliegend of plantaardig, Marion Brouwer, was zo vriendelijk mij een paar tips en beelden te geven. Om te beginnen heeft ze zebrarupsen op het ruim aanwezige St Jakobskruid gespot.

Heel veel planten op de hele baan, maar het lijkt op maar enkele met de rups. Vogels blijven dit zwart-gele snoepje af, het is giftig. Nu is het wachten op de fraaie vlinder, die Marion vorig jaar ook gespot heeft.

Het diep-gele kruid trekt ook veel insecten, blinde bijen (onder links), aardhommels (midden), het kleine rode weekschild (rechts, u kent hem natuurlijk), zweefvliegjes, en meer.

Wolven hebben we niet meer gezien, zo nu en dan reeen, vroeg in de ochtend, en het haas geniet van zijn vrijheid, maar blijft immer waakzaam, naar alle kanten spiedend.

Een helaas vaste gast is de rivierkreeft, hieronder betrapt op de kant door Marion. Het beest, een exoot, staat bekend om het ondergraven van walkanten, o.a. door wortels door te knippen. Dat bedreigt de vijver, door zuurstofgebrek want ook onderwater planten worden geknipt.

Het enige ‘nut’ van deze binnendringer is als voedsel voor o.a. meerkoeten en futen. Onder is te zien, op afstand, dat moeder/vader fuut zijn jong met een kreeft voedt, althans het jong bedelt daarom.

Het jong is er duidelijk zeer tevreden mee.

Eerder al gaf ik aan dat ik een koekoek heb gehoord, vooral richting Bunnik, h13/14. Ron Jebbink heeft de vogel gezien, hoog in de boom op hole 4. Op de foto die ze maakte is het dier lastig te herkennen, te ver weg, en met tegenlicht. Toch durf ik hem wel als ‘bewezen’ te noemen, immers, de roep is al bijna doorslaggevend. Bij meer observaties hoor ik het graag.

Ten slotte, nog een paar beelden. Het groot koolwitje zit ook graag op het St Jakobskruid. Gek genoeg mist hij de kenmerkende zwarte vlekken midden op de vleugels.

En een heel delicaat, frèle bloempje, het harige wilgenroosje, staat ook verspreid op de baan.

Ik kreeg in begin juni nog een mooie foto van een jonge ree, ook van Marion, was ik vergeten te plaatsen:

Met dank aan alle tipgevers en vogelverklikkers,

Dop Bär.