Even niet op Amelisweerd

Door wat fysiek ongemak heb ik het ontluiken van de eerste lente tekenen op de baan moeten missen, maar echt aangenaam zijn de dagen niet geweest als ik op meteo en baanstatus afga. Toch is de lente al ruim begonnen, er wordt (in de tuin) gebaltst, gebouwd aan nesten, en gegeten om de energie aan te vullen. Dat zal op de baan ook zo zijn. Het zij me vergund wat archief materiaal te laten zien, van precies 1 of 2 jaar geleden, in maart op de baan. Zoals de vertrekkende zwaan 2 jaar geleden, die als een 747 van het water opstijgt.

Ook alweer een tijd niet gezien, ‘onze’ torenvalk, die op 30 maart 2021 overvloog, vlak bij zijn favoriete uitkijkboom – een ‘hij’ omdat de kop van boven grijs is. Het vrouwtje heeft een bruine kop.

En een paar van mijn favoriete vogels, scholeksters, was in maart ’21 in druk collegiaal overleg.

Het was vandaag, 28 maart, aardig weer, zonnig, maar nog wel koud. Laten we niet denken dat er niks meer kan gebeuren, met sneeuw of ijs. De fraaie magnolia bij de klok (is ie al gerepareerd?) zag er op 26 maart ’22 zo uit, en een week later, 1 april, toch weer anders:

26 maart ‘22

1 april ‘22

Als toegift, Hollands enige echte grutto. Niet op de baan te zien, tenzij de natte fairways verworden tot waadplaatsen. Maar ze zijn van een ongekende schoonheid en elegantie, gezien op 26 maart 2022 in de polder Arkemheen, waar grutto’s met vele honderden landen na terugkeer uit Afrika en Portugal, om op te vetten en te rusten voor ze verder vliegen naar het noorden. En om even rustig in de zon achter je oor te krabben.

Hopelijk tot spoedig ziens op de baan.

Dop Bär